بر اساس مجموعه وبتون
«نامه‌ی تو» اثر هیون آ چو
وقتی رسیدی زنگ بزن.
اگه حالت بد شد، فوراً بهم زنگ بزن.
باشه، بابا. حتماً.
سلام!
خونه‌ی جدید چطوره؟
منم دارم می‌رم همون جایی که قبلاً زندگی می‌کردم.
کوچیک که بودم، اونجا با مامان‌بزرگم زندگی می‌کردم.
چون از سئول دوره، تحویل نامه‌ها طولانی‌تر می‌شه.
دارم می‌نویسم که
شماره‌ی جدید و آدرسمو بهت بدم.
برای جی‌مین
موفق باشی تو خونه جدیدت.
برای تو...
و من.
نامه‌ت
مامان‌بزرگ!
خوش اومدی عزیزم!
حتماً خیلی سخت بوده این راه طولانی رو اومدی.
من که دیگه مثل جوونیام مریض نیستم.
آره.
بیا بریم داخل ناهار بخوریم.
باشه!
لی سو-ری
لی سو-ری رو ببینید. اون از سئول اومده اینجا.
سو-ری، می‌شه خودت رو معرفی کنی؟
یه روز خیلی معمولی بود.
درد داره؟
چطوره؟
تو رو خدا تمومش کن.
چیو تموم کنم؟ پس واسه چی خودتو کشوندی کلاس؟
جوابمو بده!
تو رو خدا نکن...
- تا وقتی که دیگه تحمل نکردم... - یالا!
تمومش کن!
چی؟
گفت: "تموم کن!"
لی سو-ری.
حواست هست الان چیکار کردی؟
فقط دو روز طول کشید
تا بشم هدف همه.
سلام، جی‌مین.
خیلی وقت بود ندیده بودمت.
چطوری؟
این تابستون چقدر گرم شده، نه؟
سوری...
هوم؟
دارم از اینجا می‌رم.
پس من چی می‌شم؟
نزدیک بود اینو بگم.
اوه... چه خوب!
چرا اینقدر معذرت‌خواهی می‌کنی؟
مواظب خودت باش.
من خوبم. نگران نباش.
وقتی رسیدی اونجا، بهم زنگ بزن.
جی‌مین حتماً سنگینی سکوت منو حس کرده.
برگشت به مدرسه.
چقدر مسخره‌س.
یه کم پشیمون شدم.
کاش منم سر جام مونده بودم.
ولی اگه این کارو می‌کردم، بیشتر پشیمون می‌شدم.
سُری حتماً خجالتیه.
کم‌کم باهاش آشنا می‌شیم.
بجنبید. اینجا مدرسه‌ی جدیده.
ترم دومه
و اردوی مدرسه هم نزدیکه. کمک کنید جا بیفته.
چشم!
هنوز جای صندلی‌هامون رو عوض نکردیم.
سُری، اون صندلی خالیِ عقب رو می‌شینی؟
چشم.
- بدو! دیرمون شد! - وایسا!
اهل سئولی؟
واقعاً اینجا زندگی می‌کردی؟
هان؟ آره.
کی از اینجا رفتی؟
دبستان بودم.
کلاسا اونجا واقعاً ساعت ۷ صبح شروع می‌شه؟
نه، راستش نه.
چرا برگشتی؟
خب...
اگه دوست نداری، لازم نیست بگی.
آره. نگران نباش.
این عادت داره سؤالای مسخره بپرسه.
چی؟ تو که گفتی خودتم کنجکاوی!
خلاصه، اگه سؤالی داری بپرس.
اون از تو باهوش‌تره. واسه چی باید از تو بپرسه؟
چی؟
کلاس بعدیمون تو زمین چمنه. فعلاً.
خداحافظ!
آماده!
یالا!
اَه، مسخره! جاخالی نده!
اون دختره جدیده!
معلم گفت جفت شیم و تمرین کنیم.
باشه. ممنون.
- آماده‌ای؟ - باشه!
نامه جی‌مین؟
آره.
من همین الانشم دوستای جدید پیدا کردم.
با هم غذا می‌خوریم. همه‌شون باهام خوبن.
شما هم همین‌طور، بابا.
- هی، تکلیفتو انجام دادی؟ - نه.
دوباره تنها مونده.
از مدرسه‌ی راهنمایی هان‌ول اومده، درسته؟
من اون مدرسه رو می‌شناسم.
یه مدرسه‌ی رده بالا تو سئوله.
چرا برگشت این‌جا؟
من باهاش دبستان بودم.
اون موقع کلی دوست داشت.
واقعاً؟
حالا همه‌اش درس می‌خونه.
سخته بهش نزدیک بشی.
شاید سطح ما از اون پایین‌تره.
- ناهار امروز چیه؟ - چلوخورش کاری!
همه‌چی از کجا خراب شد؟
اگه مدرسه‌امو عوض می‌کردم،
فکر می‌کردم دیگه همه چی خوب می‌شه.
به خاطر اینه که من فرار کردم؟
دستمال کاغذی...
یه نامه‌ست؟
این چرا اینجاست؟
کی اینو فرستاده؟
سلام
"سلام".
سلام!
به مدرسه‌ی ما خوش اومدی.
من دارم می‌نویسم تا همه‌چیو در مورد مدرسه‌مون بهت بگم.
این نقشه دور و بَر مدرسه‌ست.
کتابخونه. برای رفتن به کتابخونه از شماره ۱ استفاده کن.
زمین ورزشی. برای کلاسای ورزشی از شماره ۲ استفاده کن.
کافه تریا. برای اومدن و رفتن به مدرسه...
یا بوفه، خط ۳ از همه سریع‌تره.
اینا دانش‌آلای کلاس ما هستن
و اسماشون.
ها؟
معلم ریاضی بعضی وقتا خُرخُر می‌کنه
موقع مطالعه آزاد.
بعدم معاون کلاس با خُرخُرش دی‌جی می‌شه.
ساکت! کی بود؟
معلم ادبیات و بهداشت دوقلو هستن.
بچه‌ها می‌گن معلم بهداشت ترسناک‌تره.
پارک دودام! تو راهرو ندو!
- من برعکسش فکر می‌کنم. - ببخشید.
امتیاز منفی
معلم اخلاق از حشره متنفره
و یه گیاه حشره‌خوار نگه‌ می‌داره.
"زندگی همون سیه بین بی و دی."
همه‌جا با خودش می‌برتش.
فهمیدی؟
همیشه.
پی‌نوشت.
اگه می‌خوای ادامه‌شو بخونی، باید نامه‌ی دوم منو پیدا کنی.
توی ۸۱۹.۹۳هاک۹۹ه.
۸۱۹.۹۳هاک۹۹؟
اوه!
۸۱۹.۹۳... هاک۹۹...
پیداش کردم!
مجموعه نوشته‌های دبیرستان چونگ‌یانگ
شعر برگزیده‌ی کلاس ۸
ممنون که نامه‌ی دوم منو پیدا کردی.
توی صفحه‌ای که نامه رو گذاشتم،
شعر مورد علاقه منه.
فکر می‌کنم شما هم دوسش داشته باشین.
"فکر می‌کنم شما هم دوسش داشته باشین"
منم همینطور.
"ستاره‌ی دنباله‌دار"، اثر پارک دونگ‌سون
این آدم بافکر کی می‌شه؟
جونگ هویون ۸/۸ امانت گرفته.
جونگ هویون؟
اسمش اینه؟
توی کلاس ما نیست. این کی می‌شه؟
اینا اسم کساییه که تو مدرسه کار می‌کنن،
و اسم‌هاشونه.
من مخصوصاً خیلی نزدیک بودم
به خانم کیم سونی، باغبان مدرسه.
اون همیشه بوی گل می‌داد.
چون چای گُلی رو خیلی دوست داره.
بوها گربه‌شه. همیشه باهاشه.
اینا هم کمکی‌های بیرون مدرسه‌ن.
چونگ-لی، سوراخ مخفی غذای چینی
اگه قبل از ساعت ۱۲:۲۵ اینجا سفارش بدی،
می‌شه روی پشت‌بوم نودل خورد
قبل از اینکه خمیر بشه.
«من دامپلینگ اردک و بادمجان سرخ‌شده رو پیشنهاد می‌کنم.»
ببخشید! این‌طرف!
بعداً خودم ظرفا رو از اینجا می‌گیرم.
باشه.
دفعه‌ی بعد می‌شه همین غذاها رو یه جا سفارش بدی؟
چی؟
اگه نگهبان منو ببینه، واسم بد می‌شه.
آها، باشه.
چانگ-لی غذای چینی
با هم؟
کس دیگه‌ای هم سفارش داده؟
اوه!
نکنه اونه؟
فقط پرسنل مجاز
چرا قایم شدم؟
نکنه جانگ هو-یئون باشه؟
آخیش! فکر کردم افتاد.
این حتماً زمین تیراندازی روی پشت‌بومه.
وای!
همه‌ش خطا رفت.
ای بابا.
بهتره برم.
کدوم یکی از اینا...
تو قانون اساسی حق حساب نمی‌شه؟
اگه در مورد نامهٔ بعدی کنجکاوی،
برو گل جعفری رو آب بده
دم خونهٔ جادوگره، بعد از مدرسه.
خونهٔ جادوگره؟
کی جوابو بلده؟
دانش‌آموز جدید چی؟
هی، دخترهٔ جدید.
داره صدات می‌کنه.
ها؟
بله!
جوابش چیه؟
آ...
معلم تعلیمات اجتماعی
اغلب پنج‌گزینه‌ای امتحان می‌گیره.
جواب معمولاً...
هیچ‌کدوم از اینا نیست.
درسته.
توی امتحان می‌آد، پس حفظش کن.
چون جواب درست رو داد، بحث رو تموم کنیم.
هورا!
مرسی که بهم گفتی، سوکیونگ.
ها؟ باشه.
می‌دونی خونه‌ی جادوگر کجاست؟
اوه، اونجا؟
چرا می‌پرسی؟
پشت باغ مدرسه‌س.
اما...
چرا بهش می‌گن خونه‌ی جادوگر؟
آخه، اونجا سال پیش توی یه آتیش‌سوزی بزرگ سوخت،
ولی جادوگر طلسمش کرد
و تو یه ماه دوباره بازسازی شد.
خلاصه، جای عجیبیه.
به گل همیشه بهار خونه‌ی جادوگر آب بده.
واقعاً اینجا جادوگر هست؟
یه گربه؟
این گربه‌ی روی کارته!
گیر افتادی؟
وایستا!
وای!
تاج خار، شینتو
این دست‌خطشه!
گل همیشه بهار!
گل همیشه بهار
من آبش دادم، ولی نامه‌ی بعدی کجاست؟
بو-ها!
آها، اینجایی.
جادوگر؟
بیا اینجا.
خانم کیم سون‌یی؟
هویون ازم خواست اینو بدم به کسی که به گل جعفری آب می‌ده.
که اینو بدم به اونی که گل جعفری رو آب می‌ده.
خیلی از دانش‌آموزا اسم منو نمی‌دونن، واسه همین مطمئن بودم شما همون نفرین.
برای همین می‌دونستم باید خودت باشی.
ممنون. اسم من لی سُوریه.
حتماً کنجکاوین. بفرمایین بازش کنین.
ممنونم.
می‌شه شما رو خانم سون‌یی صدا کنم؟
چه اشکالی داره؟
این چیه؟
خب...
این گل همیشه بهار خشکیه که هو-یئون خودش پرورش داده.
خیلی خوب ازش مراقبت کرده بود.
احتمالاً می‌خواست شما هم امتحانش کنین.
اینجا وایسین. الان براتون چایی درست می‌کنم.
چقدر قشنگه!
ممنون!
هو-یئون هم اینجا چای می‌خوره؟
آره. اون اغلب اوقات کمکم می‌کرد.
می‌خواین بیشتر راجع به هو-یئون بهتون بگم؟
نه، خانم.
اون یه هدیه‌ی اینقدر دوست‌داشتنی بهم داده.
من چیزی که اون آماده کرده رو دنبال می‌کنم
تا راجع بهش بیشتر بفهمم.
باشه. یه فنجون دیگه می‌خواین؟
بله، لطفاً! مرسی!
آقا، همین جا می‌ذارمش.
باشه.
گزارش تمرین تیم تیراندازی
آفرین. حسابی داری تمرین می‌کنی.
بله، دارم واسه
مسابقات منطقه‌ای ماه بعد آماده می‌شم.
خوبه.
امتیازاتت لب مرزه.
ولی اگه منطقه‌ای رو ببری، با امتیازهای اضافه‌اش
می‌شه تو مدرسه‌ای که می‌خوای قبول شی.
موفق باشی.
چشم، قربان.
وای. چقدر بی‌پوله!
دفعه‌ی دیگه حسابی حالشو می‌گیرم.
چی رو داری نگاه می‌کنی؟
یه نفر رفت تو اون خراب‌شده‌ی ترسناک.
اون دختر تازه‌وارده تو کلاس ۲.
سونگ-کیو! می‌خوای امروز تیراندازی رو بپیچونیم؟
بیخیال.
خودت گفتی می‌خوای ولش کنی.
احمق! مسابقات منطقه‌ای نزدیکه.
خفه شو.
اگه می‌تونی،
قبل از اینکه مدرسه شروع بشه، برو قفس خرگوش‌ها.
پیداش کردم!
اینجا یه کارهایی هست که دانش‌آموزا باید انجام بدن.
مراقبت از خرگوش‌ها هم یکی از اوناست.
اگه هنوز کاری انتخاب نکردی، چطوره اینو انتخاب کنی؟
حتماً تو نوری هستی.
بفرما.
نوری.
چوکو هم.
هی، تو!
ها؟
اون کیه؟
شما عضو جدید تیم هستین؟
ها؟ آره.
من لی سُری هستم. شما کی هستین؟
هویون؟
من پارک دونگ‌سونم.
اوه...
آخه...
اینجوری فضله خرگوش می‌چسبه بهت.
وایسا! نه!
نوری!
ممنون.
از کجا اسم خرگوشو می‌دونستی؟
ها؟
خوراکیا رو از کجا آوردی؟
تو اون غذای چینی رو سفارش دادی؟
جونگ هویون بهت گفت؟
نشنیده بودم دوستی مثل تو داشته باشه.
تو با هویون دوستی؟
نه.
پنجمین نامه رو تو جای موردعلاقه‌م گذاشتم.
از پشت قفس خرگوش، پنج قدم برو جلو.
بعد هفت قدم برو سمت راست.
بعد نُه قدم دیگه برو تا پیداش کنی.
عجیبه. اینجا که چیزی نیست.
پنج قدم برو.
هفت قدم به سمت راست برو.
بعدش نُه قدم صاف برو.
پنج، شیش، هفت، هشت، نُه.
ها؟
کجا رو اشتباه رفتم؟
قدمام خیلی بزرگ یا کوچیک بود؟
"از پشت قفس خرگوش چشاتو ببند..."
شاید درست راه نرفتم
چون داشتم دور و بر رو نگاه می‌کردم.
باشه. یه بار دیگه امتحان می‌کنم.
پنج قدم جلو برو.
هفت قدم به سمت راست برو.
بوی گل‌ها میاد.
چهار، پنج، شیش، هفت، هشت، نُه!
پارک دونگ-سون؟
لی سو-ری؟
اینجا چیکار می‌کنی؟
چی؟ نامه‌های جونگ هو-یئون؟
آره. توش گفته بود نامه بعدی اینجاست.
ای بابا.
وقت کرده برای یه غریبه نامه بنویسه؟
می‌شه اینجا رو بگردم؟
به من ربطی نداره.
یک سال قبل
چه خبر؟
- پیداش کردم! - هی، نکن!
بگیرش.
دونگ-سون!
هی!
پارک دونگ‌سون!
مگه چقدر صدا زیاده که صدامو نمی‌شنوی؟
پاشو بریم خونه‌ی شما بازی کنیم.
مگه تمرین تیراندازی نداری؟
مامانت بدش می‌آد تمرینو نری.
چی؟
هیچی، ولش کن.
چی؟ هنوزم اینو با خودت می‌بری؟
چرا زنگ زدی؟
دونگ‌سون! خوش اومدی!
نمی‌تونم بیام برای برنامه‌ریزی اردو.
لطفاً برای من به کمیته توضیح بده.
باشه.
وایسا. اگه مامان زنگ زد، بگو شب خونه‌ی دوستام می‌مونم.
چرا؟
نمی‌خوام بهش دروغ بگم.
اصلاً به تو چه ربطی داره؟ من پسرشم، نه تو.
باشه. همین بود؟
چرا انقدر سردی؟
می‌خوای تو هم اینجا بازی کنی؟ معرفیت می‌کنم.
نه. فعلاً.
برو.
اوه، دونگ‌سون!
خانم کیم!
ممنون که هیزم‌ها رو آوردین.
آماده کردن آتیش سخته، نه؟
اشکالی نداره.
من عضو کمیتهٔ تدارکاتم.
اگه کمک خواستین، صدام کنین.
وای، ممنون!
وایستا.
بوی سوختگی نمی‌یاد؟
نه، من حس نمی‌کنم.
من بوی دود حس می‌کنم.
در مورد اردو،
شما گفتین یکی رو تو گروه من می‌شناسید، درسته؟
توی یه کلاس دیگه؟ جونگ هو-یئون بود، مگه نه؟
فقط کنجکاو شدم...
آهان، درسته. اونم کنجکاو شده درباره شما...
خداحافظ، خانوم.
توی حیاط آتش‌سوزی شده!
تمام شرکت‌کننده‌های اردو،
لطفاً معلم‌ها رو دنبال کنید
و از محوطه مدرسه خارج بشید.
برید بیرون! عجله کنید!
این دفعه دیگه چیه؟
حتماً اون جادوگره سیگار کشیدن منو لو داده.
مامان بابامو خواستن بیان اینجا.
وای.
اه، لعنتی!
آن سونگ‌کیو!
تو بودی؟
تو نبودی که، نه؟
حتماً خود جادوگره تنباکو می‌کاره.
چطور جرئت کرده منو لو بده!
حقشه.
یه اتفاق بوده، مگه نه؟
داشتی سیگار می‌کشیدی، تصادفی آتیش گرفته؟
آره. یه اتفاق بوده.
اگه اینو بگم، باورم می‌کنی؟
آن سونگ‌کیو!
ممکنه به کسایی که تو اردوگاه بودن آسیب می‌رسید!
می‌دونم.
پس ساکت باش!
اونا که نمی‌ذارن بگن فقط یه اتفاق ساده بود.
می‌خوای اخراج شم؟
می‌خوای این اتفاق برای دوستت، دونگ‌سون، بیفته؟
ولی خب...
یادته اراذلی که اذیتت می‌کردن رو کتک زدم؟
حالا نوبت توئه.
با اخراج شدن اون پیرزن تموم می‌شه.
فقط سر جات بمون.
مثل همیشه.
هی، بیا بریم ببینیم آتیش چطور می‌سوزه.
بالاخره! پیداش کردم.
پیداش کردم!
تو تازه اومدی اینجا. فعلاً فقط نگران عادت کردن باش.
چی؟
وقتتو با پیدا کردن نامه‌ها هدر نده
و برو یه کار دیگه بکن.
من وقتمو هدر نمی‌دم.
اون خیلی براش وقت گذاشته.
با این حال، اونا فقط یه سری نامهٔ شوخی‌ان
که برای هر کسی نوشته!
فکر نکنم واسه شوخی باشه...
فکر کنم می‌خواسته مدرسه رو بهم معرفی کنه.
اگه همه نامه‌ها رو پیدا کنم و هویون رو ببینم...
ولی جونگ هویون که...
پشیمون می‌شی.
قبلاً میومدم تو این پناهگاه
با بهترین دوستم هر روز.
اگه خوشت اومده، امیدوارم بازم سر بزنی.
مطالعه‌ی مستقل
بهترین دوستش...
ولی اون که اسم منو می‌دونست!
در صورتی که من بهش می‌گفتم "دختر جدیده".
حتماً خیلی بدت اومد.
اون باید اسم همه‌ی بچه‌های کلاستون رو حفظ کنه،
ولی تو فقط باید اسم اونو حفظ کنی.
آره.
می‌دونم که اشتباه کردم.
خب، اسمش چیه؟
آ...
سو-کیونگ.
جدید... آها، سُری!
این همون دختره‌ست؟
اسمت سُریه؟ چه اسم قشنگیه.
من؟
داشتیم همین الآن در مورد تو صحبت می‌کردیم.
اینا دوستای من تو کلاس ۳ هستن.
سلام! من جوو هوران هستم.
من یانگ سونگ‌هی هستم.
سلام! من لی سُری هستم.
اگه ایرادی نداره، می‌شه ناهار رو با شما بخورم؟
مشکلی نیست که، درسته؟
معلومه که می‌شه!
از کجا می‌دونستی باید بیای اینجا؟
یکی بهم گفت که اینجا برای ناهار خوردن جای خوبیه.
غذای مدرسه رو نمی‌خوری؟
نه.
دوست دارم هرچی دلم می‌خواد بخورم، واسه همین واسه خودم غذا میارم.
مامانم غذاهای جانبی می‌فروشه، منم ته مونده‌هاش رو میارم.
می‌خوای اینو امتحان کنی؟
مرسی.
وای، چقدر خوبه!
منم دلم می‌خواد بخورم. از سینه مرغ خسته شدم.
طاقت بیار. نمی‌شه که همه چی بخوری.
چرا؟
من عضو تیم والیبالم
و دارم سعی می‌کنم رژیمم رو رعایت کنم.
انتخاب تیم نمایندگی منطقه نزدیکه.
آهان، فهمیدم.
حیف شد که تیم تیراندازی امسال این‌طوری شد.
آره.
جونگ هویون هم که دیگه نیست.
جونگ هو-یون؟
تو که نمی‌شناسیش، نه؟ همکلاسی ما بود.
بهترین تیرانداز بود.
دو سال نماینده بود.
امسال یه نفر دیگه جاش می‌آد.
تازگیا از اینجا رفته.
رفت؟
واسه همین...
پس هو-یون باید سر جای من می‌نشسته.
امسال دونگ-سون نماینده می‌شه؟
نه.
اون تیم تیراندازی رو ول کرد.
احتمالاً آن سونگ-کیو می‌شه.
الآن اون بهترینه.
آخ... دونگ-سون...
ببخشید بابت حرفی که دیروز زدم.
اشکالی نداره.
و اینکه، می‌خواستم زودتر بهت بگم.
جانگ هو-یئون اسباب‌کشی کرد.
قبلاً خبر داشتی؟
آره.
داری چیکار می‌کنی؟
من دیگه اینجا نمی‌آم.
هر چقدر می‌خوای می‌تونی ازش استفاده کنی.
چی؟ چرا یهو؟
دیگه دلیلی ندارم بیام اینجا.
دونگ-سون!
اسمت تو اون نامه بود!
نوشته بود تو صمیمی‌ترین دوستشی.
با اینکه گفتی نه،
اون گفت که تو دوستشی.
و فکر کنم هویون...
اگه دیگه اینجا نیای ناراحت می‌شه.
بین تو و هویون اتفاقی افتاده؟
خوب بلدی قایم بشی، هان؟
همه جا رو گشتم.
همه معلما هم دارن دنبالت می‌گردن.
برگردیم.
دلت نمی‌خواد؟
چرا تنهایی داری گریه می‌کنی؟
کی گفته من دارم گریه می‌کنم؟
برای گریه کردن لازم نیست اشک بریزی.
در واقع، اشک ریختن تسلّی‌دهنده‌تره.
من گریه نمی‌کنم. عصبانی‌ام.
و به تو ربطی نداره.
آره، نیست.
فقط اومدم که پیدات کنم.
چجوری پیدام کردی؟
کرم‌های شب‌تاب کمک می‌کنن کسی رو که می‌خوای ببینی، پیدا کنی.
آه، یه چیزی آوردم که بخوریم.
خانم "سون‌یی" یه کم شیربرنج درست کرده.
امتحانش کن. حالت بهتر می‌شه.
خانم سون‌یی؟
نگران حالت بود و ازم خواست پیدات کنم.
چرا یهو...
گفتش که این اشکاتو خالی می‌کنه.
این مسخره‌ست!
خودت خوردی و گریه کردی، مگه نه؟
گریه کردن جلوی اون خیلی خجالت‌آور بود،
ولی فکرم رو باز کرد.
تو کی هستی؟
من جونگ هویونم. تو همون گروه کمپینگ هستم.
این رو که نمی‌گم. واقعاً از کجا منو پیدا کردی؟
اگه بگم، باور نمی‌کنی.
من دارم از خانم سونی شعبده‌بازی یاد می‌گیرم.
چی؟
دیدی؟ باور نمی‌کنی.
در واقع، مهم نبود چطوری منو پیدا کرده.
عجیب بود.
بیشتر از اون‌که از توانایی خاصش
شگفت‌زده بشم، از این تعجب کردم که کل کوه رو
گشته تا یه غریبه مثل من رو پیدا کنه.
دفتر معلم‌ها
دونگ‌سون، چیکار کردی؟
چرا از اونجا اومدی بیرون؟
گفتم آتیش‌سوزی رو تو اردو من شروع کردم.
تو گفتی کار تو بوده؟
بهت گفتم همونجا وایسا.
تو خل شدی؟
فکر کردی دوستمی؟
احمق عوضی.
دقیقاً.
با این کار، امیدوارم دیگه هیچ‌وقت نبینمت.
تبریک میگم، دو هفته اخراجی.
داری مسخرم می‌کنی؟
حداقل اخراج نشدی که.
فکر نمی‌کردم بگی کار تو بوده.
باید حداقل این کارو می‌کردم
که رابطه‌م رو با سونگ‌کیو واسه همیشه قطع کنم.
تقصیر منم هست. دیدمش ولی هیچ کاری نکردم.
مطمئنی پشیمون نمی‌شی؟
چرا باید مجازات شی
واسه کاری که نکردی؟
وای. عجب دست فرمونی داره.
تیراندازی با کمان چطوره؟
چه خوب. خیلی باحال به‌نظر می‌آد.
اگه می‌خوای، با هم انجام بدیم.
نه، من باید درس بخونم...
اگه نظرت عوض شد بهم بگو.
باشه.
ولی تو واقعاً کارت خوبه.
چطوری می‌شه این‌قدر خوب هدف رو بزنی؟
می‌خوای امتحانش کنی؟
همه تیرام خطا رفت. چقدر رو اعصابه!
باید به هدف فکر کنم؟
به عنوان کسی که از دستش ناراحتی؟
نه.
- کمربندی که بهت دادمو داری؟ - آره.
احساستو بذار تو این، بعد رهاش کن.
فرض کن این عصبانیتته، و ولش کن.
تمرکز کن و شلیک کن.
دیدی؟
این عضو جدیدمونه، پارک دونگ-سون.
هو-یون، به دوستت کمک کن.
بله قربان.
این شامل بقیه شماها هم می‌شه!
بله قربان!
هی، به نظرت من احمق بودم؟
در مورد چی؟
تو مخالفش بودی.
به جای «آن سونگ-کیو» تعلیق شدی؟
آره.
اگه پشیمون نیستی، فکر می‌کنم خوبه.
و خیلی خوبه که می‌شه
یه همچین انتخابی کرد.
تو خودت شگفت‌انگیزی.
چی؟ دوباره بگو؟
تو چطوری همچین جایی رو درست کردی؟
ببخشید.
چی گفتی؟
من درستش نکردم. از قبل وجود داشت.
فقط علاقه‌ی مردم بهش کم شده بود.
علاقه‌شون کم شده بود؟
کی می‌آد چای تو رو بخوره
و چشم بسته بیاد اینجا؟
برای رسیدن
به جاهای مختلف، راه‌های مختلفی هست.
برای آدما هم همین‌طوره.
وقتی علاقه داشته باشی و آگاه بشی،
اون وقت جلوی چشمات وجود داره.
یعنی چی؟
کیش و مات!
چی؟
بالاخره یه بار بردم!
به خاطر اینه که منو
با حرفای عجیب غریبت گیج کردی.
راسته که کرمای شب‌تاب کمک می‌کنن
کسی رو که می‌خوای ببینی پیدا کنی؟
من تو رو همین‌طوری پیدا کردم.
پس می‌شه مریضا رو درمان کنی یا با جادو پرواز کنی؟
نه.
فکر می‌کنی جادو چیز خاصی نیست؟
اون واسه بیمارستان و هواپیماست.
اون علمه.
معجزه‌ها برای اینکه به وجود بیان،
خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی وقت و تلاش می‌خوان.
واسه همین خیلی راحت می‌شه اونا رو دست کم گرفت.
درمان آدمای مریض یا پرواز کردن این شکلی‌ان.
وقتی دست کم می‌گیریش
و فکر می‌کنی بی‌اهمیته،
دیگه معجزه یا جادو نمی‌شه.
این آخرین سالیه که اینجاییم،
ولی کلاس‌هامون جداست.
حیف شد.
چرا؟ ما که هر روز با هم بازی می‌کنیم.
آره.
جلوتو نگاه کن.
آن سئونگ-کیو. مواظب باش.
بس کن.
امروز شانس آوردی.
- سلام قربان. - سلام سئونگ-کیو.
دیگه عصبانی نیستی؟
نه.
حیف وقتم که بخوام برای اون اعصابم رو خورد کنم.
وای! تو الان دیگه حرفه‌ای شدی!
فکر کنم.
همه‌ش به خاطر تو و اون جادوی عجیب و غریبه‌ست.
نه، من فقط...
جدی میگم.
ممنون.
منم همینطور.
دونگ‌سون، نشنیدی؟
هویئون تابستون جابجا شد.
شنیدم مهاجرت کرد خارج.
من که فکر می‌کردم دوستیم، ولی اون نه.
واسه همینم بدون اینکه بهم بگه رفت.
ببخشید. نمی‌دونستم...
دیگه سوالی نداری، درسته؟
وایسا!
شاید...
این کلید رو می‌شناسی؟ توی نامه هویئون بود.
این کلید کمد تیم تیراندازیه.
احتمالاً واسه هویئونه.
اینجاست!
حالا که پیداش کردی، من می‌رم.
ممنون.
دونگ-سون!
این نامه مال توئه!
دونگ-سون.
ببخش که فقط با این نامه رفتم.
نمی‌دونم کی برمی‌گردم
و نتونستم حضوری بهت بگم.
نمی‌خواستم خداحافظی کنم.
تا یه روز دوباره همدیگه رو ببینیم، سالم بمون.
همیشه ازت ممنونم
که بهترین دوستم بودی.
دوست عزیزت، هو-یئون.
با اینکه نامه کوتاه بود،
دونگ-سون بارها و بارها اونو خوند.
با اینکه گریه نمی‌کرد،
قیافه‌ش شبیه کسی بود که از خوشحالی داره گریه می‌کنه.
انتخاب نماینده‌های منطقه‌ای، هشت روز مانده
دونگ‌سون برگشته. همه با هم حسابی تمرین کنیم!
یادتون باشه، امسال تو اردو آتیش بازی نداریم.
فرم‌های امضا شده رو تا هفته‌ی دیگه تحویل بدین.
بله قربان!
- سوری، فردا می‌بینمت! - خداحافظ.
- لی سوری! - اومدم!
من و دونگ‌سون با هم دوست شدیم.
ما دوستایی هستیم که با هم دنبال نامه می‌گردیم.
تو با هوران و سونگ‌هی ناهار می‌خوری؟
آره.
من رفتم زیر درختی که هویئون بهم گفت
و اونا رو اونجا دیدم.
شعر تو رو هم بهم نشون داد.
چی؟ «ستاره دنباله‌دار» نیست که، هست؟
هویون! ببینم تو!
ستاره دنباله‌دار می‌رقصه، ولی من نمی‌تونم برقصم.
هی! بسه دیگه!
وایسا!
نامه هفتم زیر یه سنگ آبی
توی محوطه کمپه.
اونجارو تبدیل به حوض کردن
درست قبل از اینکه شما بیاید اینجا.
پس نامه تو حوضه؟
آره. اینو دیگه پیش‌بینی نکرده بود.
داری چیکار می‌کنی؟
دارم نرمش می‌کنم.
می‌رم توش پیداش کنم.
یه برگ نیلوفر روی سرته.
- پیدا کردنش آسون نیست. - آره.
ولی خب با شناوری، راحت‌تر می‌شه سنگا رو بلند کرد.
- بریم بگردیم. - باشه.
پیداش کردم!
اینقدر سخت بود پیدا کردنش،
بعد حروفش پخش شده؟
آره.
می‌شه کاریش کرد؟
بذار ببینم.
وای!
تو واقعاً یه جادوگری!
خیلی فوق‌العاده‌ای!
چند روز طول می‌کشه تا ترمیم بشه.
بعداً بیا بگیرش.
پنجمین انتخابی تیم والیبال منطقه‌ای
امروز روزشه!
اگه اشتباه کنم چی می‌شه؟
نگران نباش. فقط خودت باش.
سوکیونگ، برات پلاکارد درست کردم.
واقعاً؟
خوشت اومد؟
لی سوکیونگ، دختر چونگ‌سان.
چی؟ دختر چونگ‌سان؟
من الان می‌رم زمین تیراندازی.
بعد والیبال میام تشویقت می‌کنم!
اشکالی نداره. لازم نیست بیای.
اگه نیایم ناراحت می‌شی.
عمراً!
بعداً می‌بینمت.
تو می‌تونی!
سوکیونگ!
بله!
انتخابی تیم منطقه‌ای تیراندازی
دونگ‌سون!
موفق می‌شی!
دونگ‌سون، پسر چونگسان
نُه!
بردت رو تبریک می‌گم!
خیلی نگران بودم!
خسته نباشید. تو هم همینطور، دونگ‌سون!
آره! چقدر خوبه که جفتتون عالی عمل کردین!
ممنونم ازتون!
به لطف تشویق‌های شما بردم!
پس تو حساب می‌کنی، سوکیونگ؟
ولی...
این کوفته‌ها چقدر خوبن!
- بی‌خیال. - سُری، آب رو بده.
بفرما.
یه مدته که دارم فکر می‌کنم...
شما دو تا با هم دوستین؟
آره! این روزا چرا شما دو تا همش با همین؟
حتی با هم می‌رین خونه.
چی؟
این‌جوری نیست!
دونگ‌سون! صورتت سرخ شده!
گفتم که نه!
برگشتم خونه، مادربزرگ!
من اصلاً مریض نیستم. نگران نباشین.
من با دوستام مهمونی داشتم
و کمپینگ هم نزدیکه.
شما هم همینطور، بابا.
چون مدت زیادی تو آب بود،
فقط تونستم اینقدرشو ترمیم کنم.
همینم کافیه، خانم!
آره! بهمون می‌گه نامه بعدی رو کجا پیدا کنیم.
حالا بریم پیداش کنیم.
باشه!
ممنونم!
خیلی ممنون!
- کوره‌ی زباله‌سوز کجاست؟ - نزدیکه.
از نامه‌های تو هیجان‌زده شدن. آه، هو-یون...
اینجاست!
این دفعه پیدا کردنش آسون بود، نه؟
آره!
چه خوبه که استفاده نمی‌شه.
پاکت این دفعه بزرگه.
آره.
شماره هم که نداره. نامه آخریه؟
حالت خوبه؟
شاید سرما خوردم...
- خوب می‌شم. - خوبه.
- پس... - پس...
من باید برم تمرین تیراندازی.
چی؟
آره، دیرت می‌شه. برو.
خودت اول بخونش.
اشکالی نداره.
دونگ سون!
بعداً با هم می‌خونیمش!
باشه.
با اینکه قول داده بودم...
زندگی همش انتخابه.
فهمیدی؟
یه نگاهی فقط بهش می‌ندازم.
کجا رفت؟
این دیگه چیه؟
برگه امتحانا؟
هیس!
خودت اول باز کردی، آره؟
ببخشید، ولی الان مهم این نیست.
آزمون زبان انگلیسی
میان‌ترم دو هفته دیگه است.
آخه این چه جوری ممکنه؟
کسی دزدیده‌ش؟
فکر کنم آره.
اول نامه هویون رو پیدا کنیم،
بعد ببریم دفتر معلما.
باشه.
اینجا هیچی نیست.
من دوباره دنبالش می‌گردم.
نامه رو؟
دنبال اون می‌گردی؟
پس شمایین که مال منو برداشتین؟
بیا معامله کنیم و دیگه تمومش کنیم.
من حس بدی بهش دارم.
- ولی... - ما نمی‌دونیم منظورت چیه.
نامه رو بده به ما.
چه رویی داری تو، دونگ‌سون.
حالا با خیال راحت دروغ می‌گی؟
این نامه جونگ هویونه که رفته.
خوندمش.
یه جورایی آدرس نوشته بود.
برامون مهمه.
بدش به من. لطفاً.
همیشه که با هم بودین،
اما یه شماره نذاشته؟
چقدر بی‌ادبه.
دلم برات می‌سوزه، پارک دونگ-سون.
فکر می‌کردی دوستشی؟ بازم توهم زدی؟
نمی‌خوای پسش بگیری؟
وقتی تو فقط یه دزدی هستی
که یه آزمون رو دزدیده!
اگه می‌خوای پسش بگیری، حواست باشه!
هرچی.
حالا مطمئنم شماها دارینش.
من به معلما می‌گم و...
بگو.
اونا حرف یه آتیش‌سوز رو باور می‌کنن یا منو؟
اگه این دفعه مچت گرفته شه، اخراج می‌شی.
فردا که اردو شروع شد، بیارش اینجا.
دونگ‌سون، ببخشید.
تو عاقلانه خودتو کنترل کردی، ولی من...
عیبی نداره. ممنون که دفاع کردی.
وایسا!
بازم گند زدم.
هر وقت سعی می‌کنم دخالت کنم و کار درست رو انجام بدم،
انگار اوضاع بدتر می‌شه.
اون موقع... به خاطر همین اذیتم می‌کردن.
شاید نباید دخالت می‌کردم
وقتی نمی‌تونم از پسش بر بیام.
اگه جیمین و دونگ‌سون از من کینه بگیرن چی؟
بابت اینکه دخالت کردم و...
نامهٔ هویون...
اگه پسش نگیریم،
دیگه نمی‌شه نامهٔ دیگه‌ای پیدا کرد.
دونگ‌سون چقدر این نامه رو می‌خواد.
این دفعه بهتره فقط وایسم.
اگه چیزی که به نظرم درسته، کارا رو بدتر کنه،
ممکنه از همون اول اشتباه بوده باشه.
برگشتم.
شماره نداره.
آره. نمی‌شه که نامهٔ هویون باشه.
از طرف کیم جیمین
جیمین...
سلام، سوری.
حالت چطوره؟
کم‌کم دارم به زندگی اینجا عادت می‌کنم.
چند تا دوست پیدا کردم که باهاشون غذا می‌خورم
و با هم تا مدرسه می‌ریم.
توی کلاس ما هم کلی بچه خوب هست.
ولی اینجا هم زورگویی می‌شه.
با اینکه من هدف نیستم، ولی بازم منو می‌ترسونه.
تو یه بازنده‌ای!
می‌خوای بمیری؟
بهت گفتم اونو بیاری! چرا نیاوردی؟
اینا همون حرفای زجرآوری هستن
که قبلاً می‌شنیدم.
اِی.
اِی!
انگار همین نزدیکی‌ها، پشت سر منن.
من می‌ترسم...
ولی فهمیدم چقدر شجاعت می‌خواد
که جلوی اونا وایسی.
می‌خوام گریه کنم... چقدر از "سوری" ممنونم.
بسه دیگه.
گفت بس کن دیگه!
چی؟
دیوونه شدی؟
- چطور جرئت می‌کنی همچین حرفی بزنی... - آره!
تمومش کن.
کاری نداری؟ از کلاس ما برو بیرون.
آره! چرا اینجا مزاحمت درست می‌کنی!
دیگه از این که به بچه‌ها زور می‌گی خسته شدیم!
درسته! برو بیرون از کلاسمون!
کی می‌خوای بزرگ شی؟
این‌قدر بقیه رو اذیت نکنین. باید خجالت بکشین!
- آره! چقدر احمقانه‌س! - تمومش کن.
بعضیا اینجا کمکم کردن، مثل تو، سوری.
متأسفم، سوری.
من تونستم از یکی دفاع کنم
و به قلدرها بگم بس کنن
همه اینا به خاطر توئه.
چرا باید متأسف باشی؟
چون تو اون کار رو برای من کردی،
من تونستم برای یکی دیگه انجامش بدم.
ممنونم.
این چیزی بود که الان بیشتر از هر چیزی نیاز داشتم بشنوم.
دونگ‌سون. تو چی فکر می‌کنی؟
فکر نمی‌کنم باید پسش بدیم بهش.
هویون دوست نداره نامه‌اش رو این‌طوری به دست بیاریم.
آره، ولی خودت با این اوکی‌ای؟
حتی اگه آخرشم خراب بشه، پشیمون نمی‌شم.
همینم خوشحالم که
به‌خاطر تو در مورد هو-یئون شنیدم.
شاید بتونیم نامه بعدی رو
حتی بدون نامهٔ سونگ-کیو هم پیدا کنیم.
وقتی سرماخوردگیت خوب شد،
می‌خوام دوباره شروع کنیم بگردیم.
چطوره؟
هستم.
می‌خوام نامه آخرو پیدا کنم
و از هو-یئون هم تشکر کنم.
خوبی؟
اردو فردا شروع می‌شه.
بریم قبل از اینکه بدتر بشی.
باشه.
دونگ-سون.
یه نقشه دارم.
سلام!
سوری کجاست؟ الان می‌خوایم وسطی بازی کنیم.
دونگ-سون هم رفته.
همون طور که قول دادی نامه‌رو بهمون پس بده.
آن سئونگ-کیو!
چطور تونستی؟ قرارمون این نبود!
تو حرفمو باور کردی؟
چقدر ساده‌ای!
فکر کردی می‌شه قایم کرد که برگه‌های امتحانو دزدیدی؟
چرا؟ مدرک داری؟
آخرش همه چی معلوم می‌شه.
چی؟
می‌دونی اینو دیگه...
نمی‌شه گفت یه اتفاق ساده‌س.
هم آتیش باغچه رو راه انداختی
هم حتی برگه امتحان رو دزدیدی!
دیگه واقعاً زیاده‌روی کردی.
چطور جرئت کردی، دونگ سون!
اگه کاری که من کردم اذیتت کرد،
چرا گفتی کار خودته؟
تازه، برگه امتحان رو هم آوردی.
چی؟
خالیه!
تو پسره عوضی!
وایسا!
من همه چی رو ضبط کردم.
بس کن دیگه!
بامزه است.
سوری! بدو!
ولم کن!
همونجا وایسا!
سئونگ کیو؟
بدش به من.
نه!
وایسا!
بدش به من!
بده بیاد!
وایسا!
ساکت باش.
تاوان کاراتو پس می‌دی.
من چیکار کردم؟
تو آتش‌سوزی باغ رو شروع کردی.
و برگه امتحانی رو دزدیدی!
دیوونه شدی؟
داری چیکار می‌کنی؟
لعنتی.
همین الان بده من!
چی شده؟
سوری! حالت خوبه؟
- دونگ سون؟ حالت خوبه؟ - آره.
آهن سونگ کیو! باید توضیح بدی.
آقا، ما فقط داشتیم حرف می‌زدیم و یه کم جوگیر شدیم...
تو آتیش توی باغ رو شروع کردی
و حتی برگه امتحانی رو دزدیدی!
خیلی دیگه داری شورش رو درمیاری.
دونگ سون، چطور جرئت می‌کنی!
اگه کاری که من کردم اذیتت کرد،
چرا گفتی کار خودته؟
آقا، می‌تونم توضیح بدم...
تموم شد، آن سئونگ کیو.
سئونگ کیو حتماً یه برگه امتحانی دزدیده.
اصلاً تعجب نکردم.
دفتر معلم‌ها
سئونگ کیو چند روز بعد اخراج شد.
مقر اردو
اردو فردا دوباره شروع می‌شه.
فعلاً برین خونه. فردا می‌بینمتون.
بله، آقا.
حتی خانم سون یی هم نمی‌تونه این رو درست کنه.
حیف اون نامه.
امیدوار بودم یه سرنخ پیدا کنم.
خوبی، سُری؟
آره.
- بریم خونه. - باشه.
سوری!
لی سوری!
بیمارستان چونگ‌سان
چند روز استراحت کنی خوب می‌شی.
ممنونم آقای دکتر.
سال‌ها گذشته، اما اصلاً خوشحال نیستم که دوباره اینجایی.
سوری.
بعد از اون همه درمان‌ها،
امیدوار بودم دیگه برنگردی.
ببخشید...
پس زود خوب شو.
امروز بابات میاد. استراحت کن.
باشه.
دونگ‌سون! اردو چی می‌شه؟
زود برگشتم. نگران شما بودم.
حالا حالتون چطوره؟
باید چند روزی استراحت کنم.
چه خوب.
با دکتر صمیمی به نظر میای.
وقتی بچه بودم، مدت طولانی اینجا موندم.
مریض بودی؟
قبلاً خیلی ضعیف بودم، ولی الان خوبم.
آهان.
بفرما.
برای سُوری
بچه‌ها گفتن بهت بدم.
سُوری! از غذای بیمارستان خسته شدی؟
برات غذای خوب میارم!
حیف شد که نتونستی بری اردو.
وقتی بهتر شدی، بریم اردو!
زود خوب شو!
ممنون.
وقتی برگشتی،
دوباره دنبال نامه بگردیم.
انگار دنبال گنج می‌گردیم، نه؟
آره، فکر کنم.
وقتی اینجا بودم خیلی این کار رو می‌کردم. خیلی خوش می‌گذشت.
تو تو گنج‌یابی خوب بودی؟
پیدا کردنشون خیلی راحت بود.
اونا چیزا رو دقیقاً جایی قایم می‌کردن که حدس می‌زدیم باشن.
حدس می‌زدیم؟
سُوری!
یادت می‌آد نامه‌ها کجا بودن؟
معلومه که!
اولیش زیر میزم بود.
دومیش کنار شعر تو کتابت بود.
سومیش پیش خانم سونی بود.
چهارمیش تو قفس خرگوش بود.
پنجمیش تو پاتوقمون بود.
بعدیش تو کمد تیراندازی بود.
بعدش برکهٔ محوطهٔ کمپینگ،
بعدش هم زباله‌سوز.
فکر کنم می‌دونم نامهٔ بعدی کجاست!
واقعاً؟
آره.
الان برمی‌گردم.
هو-یئون جایی می‌شست که الان سوری نشسته.
نامه‌ها توش بودن
کلاس،
کتابخونه،
باغ،
قفس خرگوشا،
مخفیگاه،
میدون تیراندازی،
محل کمپ،
و کوره‌ی زباله‌سوز.
باید زمان‌هایی رو که با هو-یون گذروندم مرور کنم.
پس حرف بعدی حتماً باید باشه...
جایی که اون برای اولین بار پیدام کرد.
نامه‌ی سوخته باید...
مختصات دقیق رو می‌داشته.
اون شب چطوری پیدام کرد؟
کرمای شب‌تاب کمک می‌کنن اونی رو که می‌خوای ببینی پیدا کنی.
کرم‌های شب‌تاب! وای!
می‌بینمشون! اینجارو می‌شناسم.
پیداش کردم!
الو؟
دونگ-سون. آروم باش و یواش حرف بزن.
هو-یئون...
اون مهاجرت نکرده.
رفته بود عمل کنه.
بیماری بچگیش برگشته بود.
دهمین نامه، نامه‌ی آخر
توی باغ روی پشت‌بوم بیمارستانته!
نامه‌ی نهم توی جایی بود
که من و هو-یئون برای اولین بار همو دیدیم.
برای همین، نمی‌دونم نامه‌ی آخر کجاست.
تو گفتی
تو که قبلاً اینجا زندگی می‌کردی.
و خب مدت طولانی هم بیمارستان بودی.
پس اون موقع هویون رو ملاقات نکردی؟
هویون این نامه‌ها رو برای تو نوشته.
چون می‌دونست که تو می‌شینی اینجا.
وقت گنج‌یابیه!
هورا!
پشت درختا و زیر سنگا رو خوب نگاه کنید.
حال می‌کنید پیداشون کنید؟
آره!
هی بچه‌ها!
وای! سُوری رو نگاه کن.
پنج تا پیدا کرده!
سُوری! می‌شه یکیشو بدی به من؟
عمراً!
انقدر زیاد رو چطوری پیدا کردی؟
خب...
خیلی آسونه که.
همین‌جوری خوب دقت کن.
این‌جوری؟
بیا اینجا!
وای!
عجب جاهایی رو واسه قایم شدن پیدا می‌کنی!
می‌تونم بیام تو؟
اونجا بود که من اولین بار "سوری" رو دیدم.
اینجا چقدر باحاله!
- انگار کوچیک شدیم! - آره...
"سفرهای گالیور" رو خوندی؟
کتاب مورد علاقه‌مه!
اینجا خوندنش خیلی حال می‌ده!
یه فکری به ذهنم رسید!
نظرت چیه اینجا رو پاتوق سریمون کنیم؟
من چهارتا پاتوق دیگه هم تو بیمارستان دارم.
به تو هم اجازه می‌دم بیای تو!
باشه.
عالیه!
از حالا به بعد، این می‌شه پاتوق پنجمی ما!
می‌خوای بریم بقیه پاتوق‌ها رو ببینی؟
نه... ممنون.
چرا؟
اگه برم بیرون، بهم آمپول می‌زنن.
پس...
اینا رو بهت می‌دم.
بیا بازی کنیم!
سوری منو همه‌ جای بیمارستان برد.
اون باعث شد من دیگه از بیمارستان نترسم.
- سُری... - هیس!
باز یه چیز ترسناکه؟
عمراً!
رسیدیم.
داری چی کار می‌کنی؟
دیدی؟
وای!
چقدر قشنگه.
می‌دونی چیه؟
شب‌تاب‌ها کمک می‌کنن کسی رو که می‌خوای ببینی پیدا کنی.
جدی؟
آره.
پس حتی اگه از هم جدا شیم،
بازم می‌تونیم همو ببینیم.
سوری!
بعضی روزا تماشا کردنش سخت بود.
بعضی روزا تحملش سخت بود.
ولی به خاطر سوری روزای خوب زیادی هم داشتیم.
سوری! رفتنت رو تبریک می‌گم!
خوش به حالت! برو بیرون و کلی غذای خوشمزه بخور!
تبریک!
ممنون بچه‌ها.
وقتی شنیدم سوری داره می‌ره، حسابی بداخلاق شدم.
با رفتن سوری، دوست نداشتم تنها بمونم.
سالم باشین! بعداً همدیگه رو می‌بینیم!
تموم کارهای خوبی که همین‌جوری انجام دادی
واسه من...
هیچ‌وقت فراموششون نمی‌کنم.
من شش ماه بعد اونجا رو ترک کردم.
دبستان و راهنمایی رو هم رفتم،
ولی مریضی‌م دوباره تو تعطیلات تابستونی برگشت.
هویون.
چرا نمی‌خوای به بچه‌ها، یا حتی دونگ‌سون بگی؟
خواهش می‌کنم رازشو نگه دارین.
دونگ‌سون به زودی آزمون انتخابی داره.
عمل من ممکنه هر جور پیش بره.
باشه، اگه واقعاً این نظر شماست...
بوها هم باید ناراحت باشه.
امیدوارم عملت خوب پیش بره.
مواظب خودت باش.
ممنونم، آقا.
- آقا! - بله؟
قراره منتقل شه اینجا؟
دانش‌آموز انتقالی؟
آره.
قراره وقتی برای عملت نیستی، بیاد.
شنیدم جوونی‌هاش اینجا زندگی می‌کرده.
خودشه.
اسمش یادم نیست،
ولی خودشه.
پس داری از من می‌خوای اون بشینه
جاییکه قبلاً تو می‌نشستی؟
درسته؟
آره، ممنون می‌شم.
اگه عود کردنم یه خورده دیرتر می‌شد،
می‌تونست بشه با شما دو تا برم مدرسه.
نه، نباید اینجوری فکر کنم.
وقتی عملم خوب پیش بره، می‌شه ببینمتون.
سوری عاشق کتابه،
پس اون نامه‌م رو راحت پیدا می‌کنه.
اون توی گنج‌یابی هم خوبه.
با "دونگ‌سون" هم راحت دوست می‌شه.
با این حال، کاش می‌تونستم بمونم.
اگه بمیرم چی...
نمی‌خوام بفهمین.
می‌خوام بفهمین.
نمی‌خوام شما دو تا ناراحت بشین.
می‌خوام مثل بچه‌ها گریه کنم.
از تنها بودن می‌ترسم.
امیدوارم نامه‌ها رو پیدا کنین.
امیدوارم نتونین نامه‌ها رو پیدا کنین.
امیدوارم منو فراموش کنین.
امیدوارم منو یادتون بمونه.
چئونگ‌سان به نوک‌وو
امیدوارم بیای منو ببینی.
قرار بود قطار حرکت کنه،
چهار روز بعد از اینکه آخرین نامه رو پیدا کردم.
با اینکه آخرین نامه رو پیدا کرده بودیم، ولی انقدر دلمون می‌خواست،
با این فکر که شاید واقعاً آخرشه،
که چهار روز لال مونی گرفته بودیم.
می‌ترسیدیم همه چی مثل یه خواب از بین بره.
و می‌ترسیدیم که شاید نتونیم هو-یئون رو ملاقات کنیم.
قطاری که مقصدش نوک-وو هست، الان داره نزدیک می‌شه.
مسافرای نوک-وو،
لطفاً از سکوی ۳ سوار بشن.
الان داریم به نوک-وو، آخرین ایستگاه می‌رسیم.
پیدات کردم!
نامه‌ی تو
کارگردان: کیم یونگ-هوان
لی سوهیون، کیم مین جو، مین سونگ وو، نام دو هیونگ
دیدار از بیمارستان
پسر واقعی چئونگ سان!
حسابی درس خوندن تو کتابخونه
تبریک به فارغ‌التحصیل! دوباره بوها رو دیدن!
خوش گذشت! اولین سفرمون با هم!
خیلی باحال بود! زود دوباره بریم! پیتزا خوردن تو پاتوق!
تولدت مبارک هو یئون
دلم برات تنگ شده بود!
- می‌دونی؟ - واقعاً؟
آماده‌ای؟
- منم همینطور! - زود باش!
یک، دو!
فارغ‌التحصیلی هو یئون